Het werk van Simon Keizer onderzoekt de verbinding tussen mensen en de natuurlijke wereld en de relatie tussen lichamen en andere levende entiteiten. De kunstenaar ziet de natuur zowel als een fysiek landschap als een spirituele sfeer en reflecteert in zijn praktijk over de onderlinge verbondenheid van alle dingen en het belang van het erkennen van onze plaats binnen een groter ecosysteem.

Door materialen zoals klei, hout en wol en zijn eigen lichaam en stem te gebruiken, overbrugt Keizer de kloof tussen het menselijke en het niet-menselijke, waardoor een dieper begrip van hun onderlinge verbinding ontstaat.