Nadie Borggreve creëert getufte landschappen waarin natuur en verbeelding samensmelten. Haar werk komt voort uit een diepe fascinatie voor toevallige ontmoetingen in de natuur en uit een cyclische denkwijze waarin de natuur zowel als materiaal fungeert en als bron van haar dromerige beeldtaal. Haar werken ontstaan uit een intuïtief proces van het verzamelen, ontrafelen en opnieuw verven van afgedankt textiel en versleten kledingstukken. Door materialen uit elkaar te halen en opnieuw samen te brengen, geeft ze ze door middel van arbeid, kleur en tijd een nieuw leven, waardoor hergebruikte vezels – die sporen van hun vorige bestaan dragen – deel gaan uitmaken van een voortdurende cyclus van transformatie.

Doordat ze met de hand verft krijgt de wol een intense, bijna lichtgevende kwaliteit die contrasteert met het fysieke gewicht van het materiaal wanneer het getuft is. Verschillende materialen komen samen in haar werk, waaronder handgeverfde garen, oliepastels en airbrush, waardoor een gelaagde spanning ontstaat tussen  het materiaal en het beeld. Bossen, bloemen, nachtelijke luchten en reflecties op water verschijnen als gefragmenteerde landschappen, gevormd door waarneming en herinnering. Haar composities lijken vaak op glas-in-lood ramen, waarbij de wol het licht lijkt te vangen en zich opent naar diepe, meeslepende ruimtes.