Nick Ouwehand schildert op diverse materialen, zoals doek, hout, karton en andere gevonden oppervlakken. Die materialiteit van de ondergrond is essentieel, en neemt bij vlagen een centrale rol op in zijn werk. Op thematisch vlak houdt hij zich bezig met het verlies van contact met de natuur, in het bijzonder met dieren. De schilderijen tonen de onnatuurlijke pogingen om contact met dieren te herstellen. Hij haalt inspiratie uit de praktijk van de taxidermie, waarbij hij onderzoekt hoe beoefenaars dieren aanraken en manipuleren op een manier die een duidelijke grens overschrijdt. Voor hem is dit contact een vulgaire vorm van intimiteit; het bestaat enkel in de menselijke waarneming, aangezien het onderwerp al lang dood is.

In zijn recente werk reflecteert Ouwehand op de hedendaagse relatie tot de natuur en hoe dit de menselijke conditie beïnvloedt. De samenleving aanbidt de natuur en haar wezens op een bepaalde manier en wil ze dichtbij houden, maar vernietigt deze tegelijkertijd op een ongekende schaal. Zijn schilderijen stellen de vraag waar we werkelijk van houden als we naar een dier kijken: het levende wezen of het beeld dat we ervan hebben gecreëerd. Door de grenzen tussen droom en werkelijkheid te laten vervagen, suggereert Ouwehands werk een toekomst waarin de ‘droom’ wellicht de enige plek is die overblijft om de wildernis te ontmoeten.