Satijn Panyigay maakt fotografisch werk dat de kijker uitnodigt om te vertragen. Gefascineerd door de psyche van de mens, fotografeert ze voornamelijk lege ruimtes die tijdelijk niet aan hun functie voldoen. Bijvoorbeeld, de lege tentoonstellingsruimtes van musea en hun depots, of interieurs van pas gebouwde huizen en gebouwen die worden gerenoveerd. Panyigay maakt haar analoge foto's tijdens solitaire, meditatieve verkenningen van de tijdelijk verlaten plaatsen. De resulterende beelden tonen een balans tussen licht en donker, sereniteit en somberheid, veerkracht en kwetsbaarheid. Haar strikte maar poëtische werk, in afwezigheid van directe menselijke verhalen, is verrassend menselijk en spreekt de gevoelens van de toeschouwer aan.