Geworteld in persoonlijk verlies, onderzoekt het werk van Lotte Wieringa het vergankelijke individuele lichaam en de eeuwige, cyclische ecologie waar we allemaal deel van uitmaken. De grote, lijfelijke gebaren die de doeken vormgeven zijn intuïtief en spontaan, maar tegelijkertijd doelbewust. Door de praktijk boven de theorie te stellen, benadrukt ze het belang van het belichamen van kennis, waarmee ze de cartesiaanse visie op de scheiding tussen lichaam en geest uitdaagt. De lichamelijkheid van het schilderproces bekrachtigt het lichaam als bron van kennis, als drager van waarheid, als plek van verzet en als middel om alternatieven te verbeelden.

Haar dieprode werken roepen bijvoorbeeld gevoelens van onbehagen op. Ze kunnen zelfs worden gezien als gewelddadig, boos of krankzinnig; tegelijkertijd doen ze denken aan de baarmoeder met haar vlezige, vrouwelijke en bloederige tactiliteit. De werken kaarten geweld aan in verschillende dimensies: van mens tot mens, van mens tot dier en van mens tot natuur. Hiermee bieden de schilderijen geen vaststaande beelden, maar resoneren ze eerder met de complexe, vergankelijke hartslag van het bestaan zelf.

Met haar werk streeft Wieringa ernaar om de fundamenten te verbreden waarop we onze kennis baseren, om zo beter te begrijpen wat het betekent om mens te zijn en om zorg te dragen voor de wereld.