De installaties van Pieter van der Schaaf maken gebruik van bouwmaterialen die normaal gesproken verborgen zijn achter architectonische bekleding, gevels of pleisterwerk; ze houden zich aan de technische normen van het materiaal terwijl ze het gebruiken om direct een visuele ruimte te creëren. Als gevolg daarvan fungeert de materiële interventie en de ruimte die het herbergt als parallelle versies van elkaar. Het werk is een diagrammatische representatie van de ruimte waarin het wordt gehost; samensmelten met, en infiltreren in zijn architecturale logica, en zich houden aan dezelfde internationale standaardisaties, en daarmee parasiteren op de tentoonstellingsinfrastructuur. Van der Schaaf streeft ernaar de veronderstelling van wie wie host of ondersteunt binnen een tentoonstellingscontext te destabiliseren door te werken met zijn eigen infrastructuur, waardoor de muren effectief hun rug naar de kijker keren.