Lucila Pacheco Dehne ziet haar praktijk als een spinnenweb: het buitenste raamwerk is verankerd in actuele politieke gebeurtenissen, terwijl de binnenste draden zich spiraalgewijs uitstrekken naar fictie, mythe en het onderbewuste. In haar werk, dat zich beweegt tussen sculptuur en installatie, vertaalt ze complexe verhalen naar meeslepende ‘ruimtelijke zinnen’ waarin individuele werken fungeren als modulaire woorden. Haar uitgebreide materiele vocabulaire, variërend van industriële siliconen tot vergankelijke bijenwas en zaden, onderzoekt de kwetsbaarheid en veerkracht van ecologische en politieke omgevingen.

De laatste tijd richt haar werk zich op de migratie van planten van Abya Yala naar Europa, waarbij ze koloniale herinneringen en de onderdrukkende systemen van het heden onder de loep neemt. Te midden van de opkomst van extreemrechts in Europa fungeert Dehnes praktijk als een belangrijke daad van verzet, waarbij ze gebruikmaakt van locatiegebonden composities en gemeenschappelijke sociale praktijken om het onzichtbare zichtbaar te maken.