Fakhim's werk draait om processen en handelingen waarbij een object wordt gemaakt of in beweging wordt gebracht om afbeeldingen te maken. De sporen die achterblijven door deze handelingen, gebaren en hun echo's, resulteren in zijn werk. Wanneer hij zijn studio verlaat en naar buiten gaat, gebruikt hij een techniek genaamd cyanotypie om te experimenteren met een concept van objecten in de tijd. Het hart van zijn assemblages zijn de onstabiele neigingen van de materialen die hij gebruikt. Samen vormen ze een choreografie tussen het object, tijd en ruimte. Zijn werk wordt vaak tentoongesteld als installaties die lijken op gordijnen of wandtapijten.