In haar werk creëert Emmie Liebregts een ruimte om te reflecteren, te reageren en ervaringen in perspectief te plaatsen. De kunstenaar gebruikt sculpturen en performances als middelen om het ontastbare over te brengen, waarbij ze terugkerende thema's behandelt zoals veiligheid, de privésfeer, het hebben van een lichaam, ongemak en vloeibaarheid. Liebregts gebruikt zachte materialen zoals schuim, textiel en tapijt om sculpturen te creëren die qua grootte op menselijke lichamen lijken, waardoor een intieme en fysieke relatie met de sculpturen ontstaat. Door haar praktijk biedt ze een plek voor twijfel, begrip en creatie, waar woorden worden vervangen door het tastbare.