Jochem Mestriner maakt schilderijen die in gelijke mate verleiden en vergiftigen. Werkend in langdurige sessies bouwt hij oppervlakken op uit lagen pigment, oplosmiddel en gestuele residuen. Deze materialen zijn even chemisch vluchtig als visueel dwingend. Het doek wordt een plek van langzame intoxicatie: wat het oog aantrekt, is ook wat het onbehaaglijk stemt.

Materialiteit staat hierbij centraal. De glans van bepaalde pigmenten, de sporen van een met oplosmiddel afgeveegd oppervlak, of de schim van een eerdere compositie die onder nieuwe lagen begraven ligt, zijn geen bijkomstige kwaliteiten. Ze vormen de primaire middelen waarmee de schilderijen hun aantrekkingskracht uitoefenen. Geworteld in de tradities van het Nederlandse stilleven en de genreschilderkunst, en gevoed door literatuur, filosofie, kunstgeschiedenis en biologie, begeeft Mestriners werk zich op de grens tussen het schone en  het schadelijke, tussen het levende en het geconserveerde. Zijn schilderijen illustreren deze conditie niet; ze belichamen hem.