In haar schilderijen en keramische werken speelt Klück met de vaak fragmentarische, gebrekkige perceptie van alledaagse scènes, details van massaproducten en iconen uit het zogenaamde collectieve geheugen. Haar visuele elementen en repetitieve patronen lijken bekend, maar tegelijkertijd onbekend. De zorgvuldig gekozen verwijzingen en combinaties van materialen roepen vrije associaties op die, bijna paradoxaal, naast elkaar kunnen bestaan. Enerzijds stellen ze perceptie en aandachtsspanne ter discussie; anderzijds bieden ze alternatieve verhalen en tonen ze meerdere mogelijke realiteiten. Haar werken overschrijden de betekenissen: Klück staat dat toe, ze laat de controle los en maakt ruimte voor het toevallige en intuïtieve.