Het werk van Tommy Smits put uit archeologie, speculatie en anachronisme om objecten en situaties te creëren die uit de pas lijken te lopen met hun tijd.

Hij is gefascineerd door de manier waarop betekenis wordt toegekend: wie interpreteert, wie is de eigenaar, en wat er gebeurt wanneer die controle verschuift. Sommige werken worden in afgelegen landschappen geplaatst, terwijl andere circuleren als objecten die ergens anders naar verwijzen. Toegang vereist vaak een bewuste keuze of een risico, waarmee het werk weerstand biedt aan passieve consumptie.

Smits beschouwt zijn werken eerder als sporen dan als vaststaande stukken; artefacten die gevonden, verkeerd begrepen of in de loop der tijd van een nieuwe waarde voorzien kunnen worden. Ze fungeren minder als voltooide verklaringen en meer als fragmenten zonder een stabiel narratief.

Zijn praktijk streeft ernaar blijvende artefacten te creëren, waarbij hij verleden en heden met elkaar verbindt en tegelijkertijd conventionele opvattingen over conservering en interpretatie uitdaagt. In de geest van archeologische ontdekkingen vindt Smits het af en toe leuk om zijn eigen sculpturen en foto's te begraven, waardoor toekomstige archeologen hun betekenis kunnen overdenken.