Anouk van Zwieten is een schilder die het schilderen beschouwt als een "plaats delict." Niet letterlijk, maar als een plek waar sporen samenkomen, dienend als een verzamelpunt voor ontmoetingen, botsingen en interventies. Wat ze ervaart in het dagelijks leven vormt de basis van haar werk. Dit kunnen directe gebeurtenissen zijn of persoonlijke omstandigheden, evenals maatschappelijke veranderingen of ideeën die ze leest en die haar beïnvloeden.

Van Zwieten onderzoekt de spanning tussen figuratie en abstractie door de dingen die ze om zich heen waarneemt te transformeren in abstracte vormen door middel van een reeks manipulaties. Onder elke laag ligt een ander beeld, een ander schilderij. Hier bevindt zich de connectie met het onderbewuste, dat onzichtbaar maar aanwezig is.