De artistieke praktijk van Ricardo van Eyk is gevormd door een fascinatie voor oppervlakken van gebouwde omgevingen en hoe ze sporen dragen van menselijke aanwezigheid, het verstrijken van de tijd en tekenen van verval. Deze elementen vormen terugkerende motieven, materialen en beelden in het werk van Van Eyk: de kunstenaar is geïnteresseerd in de manier waarop de door de mens gemaakte wereld deel uitmaakt van een voortdurend veranderend proces, waarin verschillende intenties botsen en voortdurend betekenisvolle situaties creëren. Een voorbeeld hiervan is de tegenstelling tussen de glazen gevels van pas gebouwde kantoorgebouwen en tijdelijke steigers, goedkope houten hekken bedekt met commerciële fotografie en graffiti. Deze tijdelijke fasen, meestal over het hoofd gezien, kunnen een glimp bieden van de manier waarop we ons verhouden tot onze eigen omgeving.