De sculpturale werken van Nikki Vroom ontplooien zich vanuit een fascinatie voor de verschuivende grens tussen feit en fictie. Ze werkt met vormen die visueel vertrouwd aanvoelen; echo's van objecten, structuren of gebaren die we menen te kennen, maar die zich onttrekken aan eenvoudige duiding. Dit gevoel van bijna-herkenning schept een ruimte van onzekerheid, waarin de kijker uitgenodigd wordt om te dwalen tussen de geborgenheid van het bekende en de vervreemding van het onbekende.

Meer recent zijn interactie en intimiteit centraal komen te staan in haar praktijk. Door delen van haar lichaam in het werk te integreren, introduceert Vrrom een persoonlijke en kwetsbare dimensie. Het lichaam wordt zowel materiaal als metafoor, een plek waar de grenzen vervagen tussen kunstenaar en publiek, object en subject, vertrouwdheid en vervreemding. Haar huidige focus ligt op de vraag hoe een lichaam binnen sculptuur kan bewegen tussen intimiteit en vervreemding, handelingsvermogen en risico, tederheid en provocatie.