De praktijk van Ayo doet zowel officiële als onofficiële archieven herleven, waarbij erkend wordt dat geen enkele kennis compleet is totdat het door het lichaam is gegaan. Met deze betrokkenheid van het lichaam als archief, bestudeert Ayo mondelinge verslagen, ontastbare vormen van cultureel erfgoed en ambachtelijke praktijken, naast andere bronnen, om nieuwe verhalen te creëren die veranderen van sculptuur, film en performance. Als iemand die op jonge leeftijd van Oeganda naar Nederland is geëmigreerd, draagt Ayo persoonlijke en collectieve geschiedenissen met zich mee die betrekking hebben op wat ze zich herinnert van haar geboorteland. Deze herinneringen vormen vruchtbare grond voor het creëren van meervoudige verhalen in gesprek met de culturele contexten die ze momenteel bewoont.