Josse Pyl verkent taal als een materieel element in onze dagelijkse realiteit om de machinerie te laten zien die schuilgaat achter de tekens en geluiden die één persoon met een andere verbinden. De werken die te zien zijn, werpen een blik op de grafische vorm van een symbool, beeld of object en hoe deze functioneren als een cultureel artefact dat (on)uitgesproken ideeën bevat. Door picturale taal te gebruiken als een vorm van representatie, proberen de werken onze positie in de levende wereld te visualiseren door de huidige beelden, objecten en symbolen te herschrijven.

Dit resulteert in een ruimtelijk lexicon dat lijkt te aarzelen tussen beeld en tekst. Tekens worden omgezet in materiële karakters en objecten transformeren in symbolen. Daarom zijn de werken geen tekst, maar iets dat eraan herinnert. Ze zijn noch objecten noch beelden, maar iets daartussenin. De werken bestaan ergens tussen beelden en de tekens die deze beelden proberen te beschrijven. Letters en karakters verdwalen tussen afbeeldingen en gedachten en bestaan ergens tussen objecten en tekst, tussen kijken en lezen. Zicht en visuele taal worden over elkaar heen gelegd en leiden tot een wereld tussen realiteit en verbeelding.