Door gebruik te maken van geïmproviseerde constructies en wegwerpmaterialen die vastgelopen, scheef of vernield aankomen vanuit productielocaties, legt Michelle Chang Qin arbeid vast als een toestand van voortdurende ontwrichting en herijking. In weerklank met de onafgemaakte gedachten en dwalende avatars van iemand die zich bezighoudt met monotone taken. 

In Qins sculpturen en installaties worden lokale materialen en impliciete technologieën, overgenomen via familiale praktijken en informele economieën, verweven met industrieel cement, staal, rubber en glasvezel. Door de lekken en mislukkingen van deze moeilijke mengsels verwoordt haar werk een verboden kennis van wat er gebeurt met het werkende lichaam binnen architecturen van bestuur en handel die zowel zijn beweging verbergen als ervan afhankelijk zijn.